برای خواب خوش دایه دلسوزتر از مادر!
حسین صبوری*
آقای سیاح؛
کشور سالهاست هزینه تصمیمها و سیاستهایی را میپردازد که گاهی با اعتمادبهنفس بالا، اما بدون توجه کافی به ابعاد حقوقی، نهادی و اجتماعی اتخاذ شدهاند. تندروی در سیاستگذاری، اصلاحگری نیست؛ همانطور که اصرار بر یک برداشت ساده از مسائل پیچیده، کارشناسی محسوب نمیشود.
شما یکبار با نگاهی اقتصادی و تقلیلگرایانه به حرفه وکالت، از مدافعان جدی «طرح تسهیل صدور مجوزهای کسبوکار» بودید و نوع پذیرش وکیل را مانع کسبوکار دانستید و با تصویب ان وکلای با سابقه را هم بیکار و جوانان ما را تبدیل به وکیل بیکار کردید. اما امروز یک گام فراتر رفتهاید و از «آماده شدن کانونهای وکلا برای انحلال» سخن میگویید.
اینجا دیگر بحث صرفاً اختلافنظر کارشناسی نیست؛ یک سؤال ساده حقوق عمومی مطرح است:
آقای سیاح، شما با چه سمتی، با چه اختیار قانونی و بر اساس کدام نص قانونی، صلاحیت اظهارنظر درمورد انحلال کانونهای وکلا را دارید؟
اگر امروز معاون اقتصادی و تنظیم مقررات مرکز ملی فضای مجازی هستید، مستند قانونی صلاحیت شما برای مداخله درباره موجودیت نهاد مدنی و حرفهای وکالت چیست؟
جناب آقای سیاح
آیا در تصمیمات خود پراگماتیسم را رعایت میکنید؟ آیا از خود یکبار پرسیده این حرفه چه ماهیتی دارد؟ چه کارکرد عمومیای دارد؟ و تصمیم ما چه اثری بر حقوق مردم و تضمین دادرسی عادلانه خواهد گذاشت؟
از طرف دیگر، آیا نمی دانید که در حقوق عمومی اصل بر عدم صلاحیت مقام عمومی است، مگر آنکه قانون صلاحیت را به او داده باشد؟؟ داشتن عنوان مدیریتی یا حتی اعتقاد جدی به یک سیاست، بهخودیخود صلاحیت ایجاد نمیکند.
بنابراین اگر عملکرد کانونها ایراد دارد، مستند بیان کنید؛ اگر ساختار وکالت نیازمند اصلاح است، راهحل ارائه کنید. اما تهدید به انحلال یک نهاد مستقل که در تمام کشورها وجود دارد ، آن هم بدون اینکه روشن کنید مستند قانونی و مقام صالح برای چنین اقدامی چیست، نه اصلاحگری است و نه حکمرانی خوب.
پیشنهاد می شود به جای دخالت در امور نهاد وکالت که ذاتا متشکل از ده ها هزار تن از فرهیختگان جامعه است، به اصلاح امور زیر مجموعه خود بپردازید و دایه ی دلسوزتر از مادر نباشید!
*عضو هیات مدیره کانون وکلای دادگستری استان سمنان و مدرس دانشگاه
