جنگ در تنهایی استراتژیک

 به گزارش فصل سوم، نیوزویک در این مقاله توضیح می‌دهد که در جنگ فعلی میان آمریکا و ایران، برخلاف بسیاری از جنگ‌های قبلی، آمریکا نتوانسته یک ائتلاف گسترده از متحدان خود تشکیل دهد. در حالی که اسرائیل در کنار آمریکا می‌جنگد، بیشتر کشورهای اروپایی و عربی تمایلی به مشارکت مستقیم در جنگ ندارند.

در مقابل، ایران هم متحدان دولتی قدرتمندی ندارد. متحدان اصلی آن گروه‌های غیردولتی موسوم به «محور مقاومت» مانند حزب‌الله لبنان، گروه‌های عراقی و حوثی‌های یمن هستند. چین و روسیه نیز فقط در حد موضع‌گیری سیاسی از ایران حمایت کرده‌اند و کمک نظامی مستقیم ارائه نکرده‌اند.

ایران تجربه تاریخی جنگ بدون حمایت خارجی را دارد. در جنگ هشت‌ساله با عراق در دهه ۱۹۸۰، بسیاری از کشورها از عراق حمایت می‌کردند اما ایران عمدتاً به توان داخلی خود تکیه کرد. به گفته برخی کارشناسان ایرانی، این تجربه باعث شده ایران انتظار کمک جدی از کشورهای دیگر نداشته باشد و برای دفاع از خود بیشتر به توان داخلی اتکا کند.

از سوی دیگر، آمریکا معمولاً در جنگ‌های بزرگ خود مانند جنگ خلیج فارس، افغانستان و عراق با ائتلاف گسترده‌ای از کشورهای دیگر وارد جنگ می‌شد. اما در جنگ کنونی با ایران، بسیاری از متحدان سنتی آمریکا—به‌ویژه در اروپا—به دلیل اختلافات سیاسی با دولت ترامپ و نیز نگرانی از پیامدهای جنگ، تمایل کمی برای مشارکت نشان داده‌اند.

 کشورهای اروپایی می‌گویند این جنگ بدون مشورت با آن‌ها آغاز شده و «جنگ اروپا نیست». با این حال، آن‌ها همچنان از پیامدهای آن، مانند اختلال در عبور نفت از تنگه هرمز و افزایش تنش‌های منطقه‌ای، آسیب می‌بینند.

 کارشناسان معتقدند حتی اگر برخی متحدان آمریکا وارد عمل شوند، نقش آن‌ها احتمالاً محدود به اطلاعات، نظارت و حمایت سیاسی خواهد بود و مشارکت نظامی گسترده‌ای نخواهند داشت.

 در نهایت، تحلیلگران هشدار می‌دهند که اقدام آمریکا بدون جلب حمایت متحدان می‌تواند در بلندمدت به روابط آن با اروپا و کشورهای خلیج فارس آسیب بزند و حتی باعث شود برخی کشورها به دنبال "استقلال نظامی بیشتر یا ایجاد اتحادهای جدید" بروند.