در باب عدالت نسلی در انتصابات دولتی
در روزهای اخیر، گزارشهایی مبنی بر تلاش رئیسجمهور برای ابقای یکی از مدیران ارشد بازنشسته دولتی، بهرغم رسیدن ایشان به سن بازنشستگی، منتشر شده است. در نگاه اول، شاید این اقدام از سرِ اعتماد به تخصص و تجربه باشد، اما در نگاهی کلانتر، تضادی عمیق با وعدههای دولت در خصوص بهرهگیری از ظرفیتهای جوانان دارد.
به گزارش فصل سوم به نقل از جمهور، دو سال از آغاز دولت آقای پزشکیان میگذرد و متأسفانه هنوز شاهد تداوم حضور چهرههای نسل پیشین در مناصب کلیدی هستیم، در حالی که نسل جوان اصلاحطلبی که موتور محرک این تغییرات بود، همچنان در حاشیه قرار دارد و پشت موانع اداری مستاصل شده است.
جناب رئیسجمهور، «جانشینپروری» یک ضرورت مدیریتی و استراتژیک است، نه یک انتخاب ساده؛ اگر امروز مسیر بازگشت به جوانان و اعتماد به تخصصهای نوگرا باز نشود، ما نه تنها نیروی انسانی متخصص و پرشور را از دست میدهیم، بلکه با موجی از سرخوردگی و ناامیدی در میان فعالان جوان مواجه خواهیم شد.
امید است اولویت دولت، تکیه بر تجربه پیشین برای هدایت و راهنمایی نسل جدید باشد، نه تداوم حضور بازنشستگان به قیمت حذف فرصتهای رشد نسل جوان، اگر قرار است رئیس جمهور برای پرونده ای مایه بگذارد بهتر است برای ورود جوانان باشد نه تلاش برای عدم خروج بازنشستگان چسبیده به میز ... .