عزاداری تاریخی ناصرالدین شاه در کربلای معلی

به گزارش فصل سوم، نقل کرده‌اند زمانی ناصرالدین شاه به کربلا مشرف شد. هنگام وارد شدن به حرم امام حسین به صدر اعظم خود؛ میرزا آقاخان نوری، می گوید:

یک روضه خوان خوبی پیدا کن تا من گریه کنم. صدر اعظم برپایه دستور، چند تن از بهترین روضه خوان‌های کربلا را آورد.

هر چه روضه خواندند، شاه گریه اش نگرفت. به علما گفتند: اگر شاه گریه نکند کار خراب می‌شود. لذا روضه خوان گمنامی‌ آوردند.

به مجرد این که نزد شاه رسید، خطاب به قبر امام حسین گفت: یا حسین تو در میدان کربلا تک و تنها بودی و داد می زدی هل من ناصر!

حالا این ناصر آمده، اما حیف که دیر آمده!

شاه همین را که شنید به اندازه ای گریه کرد که صدر اعظم ترسید برای شاه اتفاقی بیفتد.

ناصرالدین شاه پس از این که به حال عادی بازگشت با سوز و گداز، این رباعی را سرود:

گر دعوت دوست می‌شنودم آن روز

من گوی مراد می‌ربودم آن روز

آن روز که بود روز هل من ناصر

ای کاش که ناصر تو بودم آن روز