مسئولیت مربی و مدیر باشگاه در حوادث ورزشی
در حوادث ورزشی باید میان خطر ذاتی و متعارف ورزش و خطر ناشی از نقض الزامات ایمنی تفکیک کرد. ورزشکار با ورود به یک رشته ورزشی، خطرات متعارف آن را می‌پذیرد؛ اما این پذیرش به معنای قبول خسارت ناشی از بی‌احتیاطی، بی‌مبالاتی، عدم مهارت یا رعایت‌نکردن مقررات فنی نیست.
به گزارش فصل سوم؛ در پرونده حاضر، محور اصلی مسئولیت، نه صرفاً وقوع حادثه، بلکه احراز رابطه میان تخلف از الزامات ایمنی و آسیب واردشده است؛ برای مثال، کنترل‌نشدن تجهیزات فرود، گسیختگی طناب یا فقدان تجهیزات حفاظتی استاندارد.
از سوی دیگر، رضایت‌نامه یا برائت‌نامه پیش از حادثه را نمی‌توان به‌تنهایی مجوز نادیده‌گرفتن الزامات قانونی و فنی دانست. بنابراین حتی با وجود امضای چنین سندی، در صورت اثبات تقصیر، موضوع مسئولیت همچنان قابل بررسی است.
مسئولیت مربی بیشتر ناظر بر وظیفه حرفه‌ای او در آموزش، نظارت مستقیم و کنترل تجهیزات مورد استفاده ورزشکار است.
مسئولیت مدیر باشگاه نیز می‌تواند از تکلیف او در تأمین محیط و تجهیزات ایمن و استاندارد ناشی شود.
تعیین سهم هر یک، وابسته به میزان تقصیر اثبات‌شده و نقش واقعی هر عامل در ایجاد حادثه است.
نتیجه تحلیلی:
در حقوق ورزشی، «پذیرش خطر» با «پذیرش تقصیر دیگران» یکسان نیست. رضایت ورزشکار باید در چارچوب مقررات قانونی، استانداردهای ایمنی و حدود مسئولیت حرفه‌ای مربی و باشگاه تفسیر شود.
