خشونت علیه زنان و دختران؛ واقعیت یا توهّم؟
محسن برهانی*
قتل دردناک سوگند صیادی توسط پدرش نه اولین قتل یک دختر توسط پدر بود و نه آخرین قتل؛ جنایاتی تکراری که توسط نزدیکترین افراد نسبت به زنان و دختران واقع میشود و ظاهراً کَک آنانی که باید گزیده شود گزیده نمیشود. از ابتدای امسال دهها قتل ناموسی ارتکاب یافته است و احتمالاً تا آخر سال هم چنین اخباری را خواهیم شنید.
مجلس به فکر قانون حجاب است و برای آن شرمنامه مویه میکند و با سرعت در حال تصویب قانون مقابله با نفوذ بیگانگان و تعطیلی علم و اقتصاد و فرهنگ است و بهخاطر تصویب قانون تشدید مجازات جاسوسی و خروجی فاجعهآمیز آن دور افتخار میزند! دریغ از یک اظهارنظر قانونگذاران نسبت به موضوع خشونت علیه زنان! قانون منع خشونت علیه زنان آنقدر در بین مجلس و دستگاه قضایی دست به دست شد و تغییر عنوان و ماهیت و محتوا یافت که دولت بهدرستی بیخیال این لایحه تغییریافته شد و آن را پس گرفت.
مشکل آن است که اساساً وجود «خشونت» علیه زنان و دختران به رسمیّت شناخته نمیشود و تا از این دغدغه سخن به میان میآید، برچسبزنان برچسب «فمنیست» را میچسبانند یا ادعا میکنند که دم زدن از حقوق زنان و دختران، باعث تزلزل ارکان خانواده میشود و امنیت ملی را تهدید میکند!
خون و تمامیت زنان و دختران اساساً دغدغه نیست و تنها موی زنان دغدغه است و وجود خشونت، انکار میشود و عمداً اوضاع بسیار عالی و نرمال جلوه داده میشود. وقتی هنوز که هنوز است فیلم خانه پدری امکان اکران ندارد یعنی از اساس نمیخواهند با واقعیت مواجه شوند و آن را انکار میکنند.
اگر این دغدغه به رسمیت شناخته شود آنگاه میتوان به راهکارهای مختلف جهت کاهش قتلهای ناموسی اندیشید. ای کاش آمارهای واقعی اعلام گردد شاید از خواب بیدار شوند یا کمی کمتر خود را به خواب بزنند.
*حقوقدان