تفاوتهای کاربردی قرار رد دعوا و قرار عدم استماع در رویه قضایی
قرار رد دعوا و قرار عدم استماع دعوا هر دو از قرارهای قاطع دعوا هستند که بدون ورود دادگاه به ماهیت اختلاف، رسیدگی را خاتمه میدهند؛ اما مبنای صدور و کاربرد آنها متفاوت است.
به گزارش فصل سوم به نقل از باشگاه وکلا؛
قرار عدم استماع دعوا
زمانی صادر میشود که دعوا به شکلی مطرح شده باشد که قانون آن را قابل رسیدگی نداند.
مبنای اصلی: ماده ۲ قانون آیین دادرسی مدنی
مثال کاربردی:
در دعوای الزام به تنظیم سند رسمی، اگر اشخاص مؤثر در زنجیره انتقال و مالکیت طرف دعوا قرار نگیرند، ممکن است دادگاه به دلیل نقص در نحوه طرح دعوا، قرار عدم استماع صادر کند.
قرار رد دعوا
زمانی صادر میشود که دعوا با وجود طرح شدن، به دلیل وجود یک مانع قانونی قابلیت پذیرش نداشته باشد.
مبنای اصلی: ایرادات ماده ۸۴ قانون آیین دادرسی مدنی و ماده ۸۹ همان قانون.
موارد شایع:
دعوا متوجه خوانده نباشد.
خواهان فاقد سمت یا نفع قانونی باشد.
دعوا سابقاً رسیدگی شده و اعتبار امر مختوم داشته باشد.
خواسته به صورت مبهم یا غیرمنجز مطرح شده باشد.
تفاوت اصلی:
قرار عدم استماع:
«اشکال در نحوه طرح دعوا وجود دارد.»
قرار رد دعوا:
«دعوا طرح شده، اما مانع قانونی برای پذیرش آن وجود دارد.»
انتهای پیام/
