روستاها دیگر جای ارزانی نیست؛ تورم بالای ۱۰۰ درصد در روستاها
برخلاف ادعاهای مکرر مسئولان که بارها از مردم خواستهاند از کلانشهرها بروند و در شهرهای کوچک یا روستاها زندگی و اشتغالآفرینی کنند، در مهرماه سال جاری، تورم روستاهای ایران از مرز ۱۰۰ درصد عبور کرده است.
به گزارش فصل سوم به نقل از ایلنا؛ در حالیکه تورم نقطه نقطه شهری در مهرماه، ۸۵.۵ درصد بود، این شاخص تورمی در روستاها به عدد ۱۰۷ درصد رسید. مهم اینجاست که تورم نقطهای روستاها ۲۱.۵ درصد بالاتر از شهرهاست!
از سوی دیگر، قیمتهای اقلام اساسی زندگی مردم، از داروهای پرمصرف مثل انسولین و داروهای فشار خون گرفته تا خوراکیهای ساده و ابتدایی سر به فلک کشیده است. نه فقط گوشت قرمز که تُن ماهی، گوشت مرغ و حتی تخم مرغ، از دایره استطاعت انبوه تهیدستان شهری خارج شده است.
اخیراً آگهیهای فروش قسطی کالاهای خوراکی ساده در سایتهای خرید اینترنتی به وفور یافت میشود؛ برای مثال، یک تن ماهی ساده به قیمت ۳۲۰ هزار تومان و در چهار قسط به فروش میرسد. در واقع، یک خانواده فرودست و کمتوان، باید یک تن ماهی ۳۲۰ هزار تومانی را به صورت اقساطی خرید کند، کالایی که فقط غذای یک وعده برای دو نفر است!
این بیداد بیپایان نرخها، فقط مختص خوراکیها نیست. قیمت همه کالاهای مورد نیاز، حتی دارو که کالایی کاملاً غیرقابل جایگزین است، متاثر از سیاستهای نادرست اقتصادی و غیراقتصادی، مرزهای تحمل را پشت سر گذاشته است.
اعتراف ایلنا به وخیمتر شدن شرایط اقتصادی برای مردمی که خودشان از افزایش قیمتها خبر دارند و حتی گزارش تهیه میکنند چیز تازهای نیست.
شش ماه پیش هنگام تصویب دستمزد ۱۴۰۵، وقتی تورم کمتر بود و جامعه ناآرامی گستردهای را تجربه میکرد، وزیر کار قول افزایش دوباره مزد در شهریور را داده بود ولی تا امروز، خبری از برگزاری جلسات تعیین مزد برای نیمه دوم نیست و حتی سخنگوی دولت، وجود مصوبه افزایش دستمزد در شهریور را حاشا میکند در حالی که به گفته رئیس کمیسیون اجتماعی مجلس، حتی منابع افزایش دستمزد هم موجود است.
آیا رو آوردن به روستا چاره است؟
هنگام ابرتورمها و به هم ریختن اوضاع اقتصادی، این پدربزرگها و مادربزرگهای روستایی بودند که در دوران بازنشستگیشان، شرایط را در اوکراین و بلغارستان برای اعضای شهرنشین خانواده خود قابل تحمل کردند اما در این کشورها، منابع زیرساختاری سنتی در روستا آسیب ندیده بود.
اقتصاد روستایی و کشاورزی در شرایط تورمهای بالا به طور سنتی نقش یک سپر حفاظتی نسبی را از طریق خودکفایی در تأمین غذا، تولید کالاهای اساسی و کاهش وابستگی به بازارهای شهری ایفا میکند، اما در عین حال خودِ روستاییان نیز از تورم نهادههای کشاورزی (مانند کود، بذر و سوخت) ممکن است آسیب ببینند.
مطالعات و تجربیات جهانی نشان میدهد که اقتصاد روستایی در برخی کشورها به پایداری معیشت کمک کرده به شرطی که برنامهریزیهای حمایتی دقیقی از اقتصاد روستایی صورت بگیرد؛ ارادهای که دست کم اکنون در کشور شاهدش نیستیم.