نگاه حقوقدان به سریال توقیف شده؛ آغوشی مجاز در سریال یل
با دستور قضایی دادسرای ناحیه ۳۵ تهران (فرهنگ و رسانه)، انتشار سریال «یل»، به دلیل آنچه انتشار محتوای مجرمانه و مغایر با عفت و اخلاق عمومی اعلام شده، تا اطلاع ثانوی متوقف شد.
به گزارش فصل سوم، بر اساس اطلاعات منتشرشده، در قسمت ششم این مجموعه که از پلتفرم فیلمنت پخش میشود، تصاویری از به آغوش کشیدن بازگیر زن و مرد این سریال، منجر به توقف پخش سریال از این پلتفرم تا اطلاع ثانوی شده است.
در این رابطه یک حقوقدان نوشت: بارها به این نکته پرداخته شده است که ما در ایران با پدیدهای عجیب مواجه هستیم؛ عدهای ادعای شریعت دارند اما در عمل به شریعت ملتزم نیستند و به امور شرعی اعتراض میکنند گویا ذائقه خود یا هوا و هوس خود یا عرف گروههای خود را به نام شریعت پیگیری میکنند. این امر ریشه در جهل از احکام شرعی دارد و دفاع جاهلانه از شریعت ادعاییشان برای سایرین مشکلآفرین شده است و تلاش دارند همگان را به شریعتی فراخوانند که مورد قبول فقهای عظام نیست بلکه اقلیتی از شریعتمداران، شریعتی غیرفقهی و غیرشرعی را بافتهاند و سایرین را بدان شریعت فرامیخوانند.
محسن برهانی گفت: داستان دو بازیگری که در سریال یل از روی لباس همدیگر را در آغوش گرفتهاند از مصادیق نکته تلخ فوق است؛ از نظر فقهی براساس فتوای اکثر بلکه اجماع فقها، آنچه دارای حرمت شرعی است لمس پوست با پوست است و اصطلاحاً بَشَرهی نامحرم نباید به بَشَرهی نامحرم برسد و لمس از روی لباس به عنوانها الأوّلی حرام نیست لذا در دهه هفتاد خانمها در صف قرار میگرفتند و دست رهبری ش.هید را از روی پارچه میبوسیدند که اقدامی شرعی بود و هیچ منع شرعی نداشت.
وی افزود: حال در یک فیلم دو بازیگر نامحرم بدون آنکه پوستشان به یکدیگر برسد صحنه محبت مادر و فرزند را بازسازی کردهاند که این اقدام هیچ منع شرعی ندارد. تنها اگر طرفین به قصد لذت و ریبه اقدام به چنین عملی کنند، بخاطر عنوان ثانوی عمل، محکوم به حکم حرمت میشوند که چنین قصدی هم معمولاً احراز ناشدنی است و در مانحنفیه جلوی دوربینها و با توجه به فاصله سنّی طرفین تحقق این عنوان ثانوی قطعاً محقق نشده است.
برهانی بیان داشت: ای کاش برخی مدعیان شریعت، ابتدا کمی فقه یاد میگرفتند و بعد سر و صدا و هیاهو راه میانداختند با منتفی شده حرمت شرعی، دیگر هیچ عنوان مجرمانهای بر این امر مباح، بار نمیگردد. تنها میماند ذیل ماده ۶۳۸ تعزیرات مبنی بر جریحهدار شدن عفّت عمومی که معیار در تحقق آن، عرف و قضاوت متوسط جامعه است که قطعاً این صحنه از فیلم را اکثریت جامعه ایران، جریحهدار کردن عفّت عمومی نمیداند مگر اقلیّتی بهانهجو و خوداکثریتپندار.